Jim Jefferies, jego przyjaciel Steve oraz brat tego ostatniego - Billy, niepełnosprawny i jeżdżący na wózku, chory na dystrofię mięśni, na potrzeby telewizji pozwolono mu ruszać głową. Wszyscy troje nadal mieszkają razem, czasem ktoś ich odwiedzi (rodzice!), ale generalnie to sami ze sobą prowadzą swoje życie, gdzie brak ram i monotonia miesza się z typowymi zwariowanymi momentami, jakie każdy w życiu ma. W zasadzie to nieudacznicy jak wcześniej, jednak wszystko się rozwija. Dla przykładu, tym razem to Jim jest tym najbardziej odpowiedzialnym - w porównaniu do reszty, co wiele mówi, skoro on sam będzie się między innymi leczyć z seksoholizmu. Jednak taki Steve będzie na granicy alkoholizmu, wciąż nie będzie umiał sobie poradzić z tym, że żona go zostawiła, Billy to wiadomo, ma najbardziej przejebane spośród rasy ludzkiej, ojciec Steve'a zostanie wylany z pracy i nawet zaliczy epizod bezdomności, żona go zdradzi, matka Jima okaże się fanem "Sopranos", a na dodatek zaraz po przyjeździe trafi do szpitala, a ojciec Jima zamiast odwiedzić żonę pójdzie do salonu masażu ze szczęśliwym zakończeniem... O tak, "Legit" wciąż jest znakomitą komedią.
I jeśli myślicie, że żartuję, to nie. Widać nie czytaliście mojej opinii o pierwszym sezonie, gdzie wymieniłem więcej detali, szczególnie odnośnie czarności humoru w tej produkcji. Link zamieściłem poniżej.
